Przodków tej rasy znano już we wczesnym średniowieczu, gdzie hodowane były dla pozyskiwania cennego mięsa.
Starania o utrwalenie i uznanie jako rasy królika burgundzkiego rozpoczęto z początkiem XX wieku, oficjalnie uznana została we Francji w 1914 roku pod nazwą fauve de Bourgogne (płowy z Burgundii). Królik burgundzki od początku istnienia hodowany był w celach produkcji mięsnej ale ceniony był również przez przemysł futrzarski ze względu na dość dobrą jakość okrywy włosowej i oryginalną żółtą barwę.
Obecnie rasa ta jest powszechnie hodowana w krajach europejskich, a swoją popularność zawdzięcza bardzo dobrym przyrostom masy ciała, wydajności rzeźnej w granicach 60%, jak również dobrej płodności oraz świetnie rozwiniętemu instynktowi macierzyńskiemu u samic. Zdaniem wielu ekspertów rasa ta jest jedną z najlepszych wśród ras wyróżniających się wybitnymi walorami użytkowymi.
    Warto zwrócić uwagę na różnice dotyczące barwy i długości uszu u królika burgundzkiego. We Francji kraju swojego pochodzenia w przebiegu lat zmieniono zasadniczo barwę królika burgundzkiego. Obecnie w tym kraju barwa tej rasy jest prawie czerwona jak u królika nowozelandzkiego czerwonego i w niczym nie przypomina pierwotnej barwy żółtej (płowej). W większości krajów królik burgundzki uznany jest w barwie żółto-czerwonej. Pierwotną barwę zachowali jedynie hodowcy w Holandii, również we Włoszech i Czechach preferuje się kolor żółty u królika burgundzkiego. Równie ciekawe jest zróżnicowanie w długości uszu. Powszechnie uznaje się, że rasa ta posiada nieco dłuższe uszy niż inne rasy średnie. Wzorzec francuski idealną długością określa 11,5-12,5 cm i niedopuszczalna jest długość poniżej 11cm lub powyżej 13cm. We Włoszech maksymalną jest 14cm, w Szwajcarii idealne jest 13,5-14,5cm, a w Holandii za minimalną uznaje się 13cm, idealną 14cm, a maksymalną aż 15cm. Wszystkie te rozbieżności reguluje wzorzec europejski, który określa barwę królika burgundzkiego jako jasno-żółto-czerwoną, a za idealną długość uszu uznaje 11-13cm. Warto dodać, że we wzorcu europejskim figurują dwa typy królika burgundzkiego jako odrębne rasy tj; ogólnie uznany burgundzki powszechnie hodowany w Europie (również w Polsce) oraz tzw. oryginalny czerwony burgundzki (typ francuski).
    Królik burgundzki jest głównie hodowany w celach produkcji mięsnej, zarówno w czystości rasy jak i krzyżówkach międzyrasowych. Rasa ta posiada ku temu świetne predyspozycje: mniejsza głowa, słabsze uszy i skóra, wybitne umięśnienie, płodność i przyrosty masy ciała.
Dużą popularność królika burgundzkiego w innych krajach sprawiła, że także w Polsce od pewnego czasu można zaobserwować wzrost zainteresowania hodowlą tej cenionej rasy, która jak można sądzić z czasem również w naszym kraju stanie się jedną z podstawowych w hodowli.

Opis rasy.

Rasa zaliczana do ras średnich, idealna masa ciała 4,0-5,3kg. Harmonijna budowa ciała, tułów krępy, walcowaty, dobrze umięśniony, dobrze rozwinięty przód i zad, głowa mocno osadzona na krótkiej szyi, szeroka u samców szczególnie w partii czoła i nosa. Kończyny przednie średnio długie. Uszy mięsiste o zaokrąglonych końcach o długości 11,5-13cm. Okrywa włosowa gęsta w podszyciu, sprężysta o długości około 3cm. Barwa okrywy włosowej piaskowo-czerwona (żółto-czerwona) równomiernie rozłożona na całym ciele włączając głowę, uszy i kończyny. Obwódki oczne, wewnętrzne strony kończyn, brzuch i spód ogona mają barwę jasno-kremową. Barwa włosów podszyciowych nieznacznie jaśniejsza niż barwa okrywy. W barwie podszycia na brzuchu dopuszczalna jest barwa kości słoniowej, a na spodzie ogona nawet biała i nie jest to wadą. Barwa oczu brązowa, pazurki ciemno-rogowe.