Twoja wyszukiwarka

Migawki

Adaptacja i aklimatyzacja królików
Hodowla królików wiąże się z okresowymi napływami osobników z innych stad. Sprzedajemy zwierzęta. Ruchy migracyjne w celu polepszenia i odświeżenia stada zarodowego wywołują temat adaptacji i aklimatyzacji.
Adaptacja jest zdolnością przystosowywania się organizmu do nowego środowiska zewnętrznego, jest wstępem do aklimatyzacji. Reakcje behawioralne, fizjologiczne i inne mają na celu zneutralizowanie niekorzystnych zmian nowego środowiska a  warunkuje je genotyp królika. Najbardziej zauważalna jest adaptacja  fizjologiczna polegająca na przystosowaniu się do nowego pokarmu, nowych metod utrzymania. Czasami powoduje to zmiany w wytworzeniu nowych układów enzymów trawiennych. Zmiany w utrzymaniu powodują np. zmianę okrywy włosowej lub nowe zachowania termoregulacyjne w związku z ustawieniem klatek na zewnątrz a nie w pomieszczeniach;  zmiana z trzymania na podłożu z siatek, na głęboką ściółkę Ważna jest adaptacja psychologiczna. Polega ona na wytworzeniu nowych odruchów warunkowych w związku ze zmianą personelu obsługującego i zachowań na nowej fermie. Prawidłowa adaptacja to wytworzenie korzystnych interakcji  między genotypem zwierząt a czynnikami środowiskowymi nowego otoczenia. Praktyka pokazuje, że zwierzęta zakupione- w nowym środowisku nie zawsze wykazują wysokie wartości hodowlane dlatego ważną rolę ma hodowca i jego obserwacje, które w znacznym stopniu mogą skrócić okres adaptacyjny.
Aklimatyzacja to stan, w którym zwierzęta po zmianie środowiskowej są zdrowe, wykazują tą samą płodność, długowieczność, nie uległy depresji i osiągnęły równowagę biologiczną. Okres aklimatyzacji jest różny, zależy od rasy i gatunku zwierzęcia. Im różnice środowiskowe są większe tym trwa dłużej i trudniej przebiega. Powodem tego są frekwencje genów, które na skutek zmiany mogą powodować brak genów umożliwiających aklimatyzację w nowym środowisku. Zmiany odebrane za pomocą zmysłów są przekazywane do ośrodka układu nerwowego a w konsekwencji prowadzą do depresji. Depresja powoduje zmniejszenie sprawności wszystkich narządów i zniekształca obraz wartości genetycznej królika. Aklimatyzacja królików przebiega najłagodniej i najszybciej gdy: - importujemy króliki poprzez zakoconą samicę, - importujemy młode króliki, - krzyżujemy króliki importowane z miejscowymi. Zaleca się w większości importowanie samców i krzyżowanie ich z miejscowymi samicami. Młode takie już w wieku embrionalnym pozostają pod wpływem miejscowego środowiska poprzez łożysko matki. Ważnym czynnikiem jest żywienie, które nie powinno w zasadniczy sposób odbiegać od poprzedniego. Zmiana warunków środowiskowych może wiązać się z wywołaniem chorób, w tym; schorzeń narządów rozrodczych, schorzeń dróg oddechowych oraz grzybic. Bardzo duże znaczenie ma analiza klimatu i rejonu z którego zamierzamy sprowadzić króliki. W skrajnych przypadkach niecelowym jest sprowadzanie ras lokalnych bytujących w całkowicie odmiennych warunkach środowiskowych od naszych dlatego obowiązkiem hodowcy jest zapewnienie optymalnego środowiska hodowlanego. Środowiskiem takim jest to, którego elementy umożliwiają ujawnienie się pełnej wartości genetycznej królików. W optymalnym środowisku hodowlanym króliki są zdrowe, utrzymywana jest wysoka plenność, rodzi się dobre potomstwo, utrzymuje długa użytkowość zwierząt. Dążenie do takich warunków jest uzasadnione, gdyż tylko wtedy ma sens prowadzenie selekcji królików i uzyskiwanie postępu genetycznego i hodowlanego. Podsumowując, optymalne środowisko hodowlane stwarza się poprzez zapewnienie właściwej bazy paszowej, odpowiedniego mikroklimatu pomieszczeń, racjonalnego użytkowania królików, wysokie kwalifikacje hodowców, prowadzenie sprawnej i wnikliwej kontroli zwierząt. Podnoszenie wartości hodowli odbywa się poprzez właściwy dobór i selekcję stada z jednoczesnym doskonaleniem środowiska zewnętrznego.
 
powered_by.png, 1 kB
Start arrow Rasy królików arrow Kalifornijski
Kalifornijski
Autor: Wł. Klewin   
05.10.2008.

        Rasa pochodząca ze Stanów Zjednoczonych twórcą, której był George West z Kalifornii.
Głownym celem jego prac rozpoczętych w roku 1923 było wyhodowanie królika o wysokich parametrach zarówno pod kątem wydajności mięsnej jak i dobrej jakości okrywy włosowej.
Początkowo do kojarzeń używał ras szynszyl wielki i królika rosyjskiego, któremu obecny kalifornijski zawdzięcza barwę, w dalszej kolejności dokrzyżował w celu poprawy masywności nowozelandzkiego białego.
W roku 1929 pierwszy raz królik kalifornijski został zaprezentowany na jednej ze stanowych wystaw, jednak oficjalne uznanie rasy przez American Rabbit Breeders Association nastąpiło w roku 1939, w tym samym czasie powstał też jej wzorzec.
Od początku istnienia kalifornijski podobnie jak nowozelandzki biały, hodowany był głównie na dużych fermach nastawionych na produkcję mięsa króliczego. W późniejszym okresie trafił również w ręce drobniejszych hodowców. W kilkanaście lat po II wojnie światowej, około roku 1958 królik kalifornijski pojawił się w Europie, gdzie sprowadzony został przez Anglików. Pierwsze króliki tej rasy znane były jedynie w odmianie czarnej (uszy, maska nosowa, kończyny i ogon). W dalszych latach już w Anglii powstały kolejne odmiany barwne tj. niebieska i hawana. Z wysp brytyjskich królik kalifornijski trafił do hodowli w całej Europie, gdzie do dziś traktowany jest jako jedna z tzw. pięciu najwybitniejszych ras pod względem wydajności rzeźnej (około 62%). W chowie rasa obok wspomnianej już wydajności wyróżnia się też bardzo dobrymi przyrostami- masa ciała (w wieku 3 m-cy około 2,5kg), świetną plennością i wybitnie rozwiniętym instynktem macierzyńskim u samic, dzięki czemu idealnie nadaje się dla osób rozpoczynających hodowlę królików rasowych.
    W naszej części Europy królik kalifornijski jest bardzo rozpowszechniony, szczególnie wśród hodowców czeskich i słowackich, od których najczęściej sprowadzamy materiał hodowlany. W Polsce rasa popularna w hodowli, obecna jest praktycznie na każdej wystawie. Występuje głównie w odmianie czarnej, rzadziej w niebieskiej czy hawana.

 

Opis rasy.
Rasa średnia, idealna masa ciała 4-5,2kg, maksymalnie 5,5kg. Ciało zwaliste i masywne, szerokie w partii piersi i zadu. Głowa krótka i szeroka, u samic nieco mniejsza. Kończyny silne, średnio długie. Uszy mięsiste, na końcach ładnie zaokrąglone, o długości 10,5-11,5cm. Okrywa włosowa bardzo gęsta, szczególnie w podszyciu, długość włosów około 3cm. Barwa okrywy śnieżno biała za wyjątkiem zabarwionych uszu, tzw. maski nosowej, kończyn i ogona, barwa w tych miejscach w zależności od odmiany może być czarna, niebieska lub czekoladowa, kolor oczu różowy z karminową źrenicą. Pazurki ciemnorogowe do czarnych.
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »

Imieniny

8 Lutego 2012
Środa
Imieniny obchodzą:
Gniewomir, Gniewosz,
Honorat, Jan,
Ksenofont, Lucjusz,
Paweł, Piotr,
Salomon, Sebastian,
Żaklina
Do końca roku zostało 328 dni.
© 2012 Królikarz Polski ::
- www.krolikarzpolski.pl -