W polskich hodowlach często spotkać można króliki ras małych. Do typowych przedstawicieli tej grupy zalicza się królik podpalany.
Ta popularna w świecie rasa tak jak i wiele innych ras królików pochodzi z Anglii. Historia królika podpalanego sięga roku 1887, kiedy to u hodowcy o nazwisku Cox w miejscowości Brailsford, wśród królików żyjących w wolnym chowie m.in. holenderskich i srebrzystych małych pojawiły się pierwsze osobniki przodków królika podpalanego, które wzbudziły duże zainteresowanie wśród hodowców. W krótkim czasie wspomniany już Cox oraz Birch z Wrethamhill i kilku innych rozpoczęli pracę nad utrwaleniem nowej rasy, którą nazwali Black and Tan. Pierwsze króliki podpalane posiadały żółto zabarwiony brzuch, pozostała część ciała była intensywnie czarna. Wyróżniały się też zwartą budową ciała.
Kolejny angielski hodowca Purrel z Cheltenham krzyżując króliki Black and Tan z zajęczakiem stworzył odmienny typ królika, który posiadał zamiast barwy żółtej, intensywnie ognistoczerwoną (podpalaną). Różnił się też budową-  był większy i dłuższy.
W roku 1890 powstały w Anglii dwa kluby: National Black and Tan Club, który skupiał hodowców pierwotnego typu królika Coxa tzw. typ z Brailsford oraz British Black and Tan Rabbit Club, skupiający miłośników typu królika, którego twórcą był Purrel tzw. typ z Cheltenham. Po kilku latach kluby połączyły się w jeden istniejący do dziś British Tan Rabbit Club. Opracowany został również jeden wspólny standard. Obecnie królik podpalany jest kombinacją dwóch typów, tj. posiada barwę typu z Cheltenham i budowę typu z Brailsford.
    Na przełomie wieków powstała odmiana barwna niebieska, której twórcą był Anglik Atkinson, a dziesięć lat później kolejna brązowa (hawana). W 1927 roku uznany został królik podpalany liliowy, wyhodowany dzięki kojarzeniom podpalanego niebieskiego z holenderską rasą o nazwie Gouwenaar. W 2004 uznano nową rasę veveri (marburski). Odmiana liliowa występuje sporadycznie tylko w zachodniej Europie. Królik podpalany miał duży wpływ na powstanie wielu nowych ras m.in. thrianta, saskiego złotego, podbielanego czy czeskiego czerwonego.
    Hodowla królików podpalanych tak jak większości ras małych nie wymaga specjalnych warunków utrzymania, użytkowość i płodność rasy jest porównywalna z parametrami innych ras małych, posiada dobre umięśnienie, cechuje ją również świetna jakość mięsa, ceniona jest też ze względu na bardzo dobrą jakość okrywy włosowej.
    W Polsce najbardziej rozpowszechnioną odmianą barwną królika podpalanego jest czarna, która odznacza się pięknym kontrastem lśniącej czerni z „ognistym” podpalaniem. Odmiany niebieska i hawana praktycznie u nas nie są hodowane. W ostatnich latach królik podpalany stał się bardzo popularną rasą wśród naszych hodowców.