Twoja wyszukiwarka

Migawki

Zmysły królików

Opisując zmysły królików zdałem sobie sprawę z ważności tego zagadnienia. Często nie zdajemy sobie sprawy z odczuć jakie mają nasi podopieczni. Okazuje się jednak, że nasze zwierzątka odbierają więcej bodźców nim sobie wyobrażamy. Do najważniejszych zmysłów królików należą; smak, czucie, wzrok, słuch i węch.
- zmysł smaku króliki mają lepiej rozwinięty niż wiele innych zwierząt. Na pewno rozróżniają smak słodki, gorzki, słony i kwaśny. Wpływa to na fakt, że są karmy, które lepiej im smakują a inne mniej chętnie zjadają. Tolerancyjne są na smak gorzki,a najchętniej zjadają karmy słodkie i słone (zwłaszcza samice),
- bardzo dobrze rozwinięty mają zmysł czucia. Włosy czuciowe (wibrysy) umieszczone po bokach pyszczka i nosa pozwalają im orientować się w ciemnościach i wyczuwać otwartą przestrzeń lub przeszkody w ich otoczeniu,
- ze względu na mnogość naturalnych wrogów na wolności natura wyposażyła króliki w duże oczy umieszczone w bokach głowy co zapewnia im szerokie pole widzenia. Rozróżnianie barw przez te zwierzęta nie jest do końca zbadane, jednak z doświadczeń wynika iż rozpoznają barwę zieloną i czerwoną.
- zmysł słuchu jest szczególnie ciekawy. Króliki ze stojącymi uszami mogą obracać nimi we wszystkie strony, niezależnie jedno od drugiego lub razem. Mają świetny słuch, chociaż zwierzęta z uszami obwisłymi (barany) nieco gorszy.
- węch służy królikom w szczególności do identyfikowania oznakowanego przez siebie terenu substancją niewyczuwalną przez ludzi. Dotyczy to przede wszystkim samców, gdyż samice znakują teren mnie intensywnie. Nozdrza mają ruchome a nos wyposażony w około 100mln komórek węchowych.


Króliki są inteligentnymi zwierzątkami. Potrafią przyswoić sobie swoje imię. Wymaga to jednak cierpliwości i zaufania do opiekuna. W obcowaniu z nami, gdy są dobrze traktowane i przyzwyczajone do nas wspaniale rozpoznają słuchowo i wzrokowo oraz wyczuwają osoby opiekujące się nimi. Z powyższych względów między innymi wynika, że zwierzęta nie lubią odwiedzin osób trzecich.

 
powered_by.png, 1 kB
Turyngski
Autor: Wł. Klewin   
05.10.2008.

turyngski            Królik turyngski jest rasą niemiecką powstałą pod koniec XIX wieku w Turyngii. Twórcą tej rasy był Dawid Gartner z miejscowości Waltershausen, która leży na wschodzie Niemiec przy granicy z Czechami w tzw. Turyngskim Lesie.

 

D. Gartner z zawodu nauczyciel zajmował się hodowlą ras małych, między innymi królikami rosyjskimi i srebrzystymi małymi. Kojarząc króliki rosyjskie i srebrzyste małe z niemieckim olbrzymem srokaczem pragnął  stworzyć większą ilość odmian barwnych w tych rasach. Niestety efekty jego prac nie spotkały się z zainteresowaniem innych hodowców i nie zostały uznane. Gartner dalej kojarzył już tylko króliki o zabarwieniu madagaskarowym, powstałe w wyniku tych prac. Swoją nową rasę, którą nazwał „Chamois”, oficjalnie w Niemczech uznano w roku 1907. Pierwsze króliki turyngskie jeszcze przez  lata nie posiadały typu i masy ciała dzisiejszych przedstawicieli tej rasy (ważyły około 2,5 kg), dzięki dalszej selekcji i kojarzeniom z belgijskim olbrzymem, powstał królik Turyngski, jakiego znamy obecnie.

W chowie rasa ta nie wymaga specjalnych warunków utrzymania, posiada dobre przyrosty masy ciała i bardzo dobrą plenność. Królik Turyngski jest popularny na kontynencie europejskim, gdzie spotkać można tę rasę na każdej wystawie. Znana jest również w Anglii    i USA. W Niemczech, kraju swego pochodzenia, królik Turyngski stanowi bardzo uznaną rasę, prężnie działające kluby hodowców skupiają ponad tysiąc miłośników tej rasy.

            W Polsce ta atrakcyjna rasa  od kilku lat dzięki niewielkiej grupie pasjonatów znajduje sobie coraz większe uznanie w naszych hodowlach.

Opis rasy

Króliki tej rasy powinny charakteryzować się następującymi cechami: najniższa dopuszczalna masa ciała w wieku 8 m-cy i powyżej wynosi 3,2 kg, a najwyższa 4,5 kg. Przy ocenie samic i samców na wystawie dopuszcza się masę ciała o 5% niższą niż podana we wzorcu. Budowa ciała harmonijna, tułów krępy, walcowaty. Głowa osadzona mocno na krótkiej szyi. Kończyny silne, średniodługie. Ogon krótki, przylegający do tułowia. Głowa krótka, szeroka. Uszy mięsiste, dobrze owłosione o długości 11,5-12 cm. Okrywa włosowa gęsta, sprężysta, jedwabista. Włosy pokrywowe o długości około 3 cm. Włosy pokrywowe barwy od złotobrązowej do złotoczerwonej. Na tle tej barwy rozłożone są ciemnobrązowe włosy tworzące jakby woal. Uszy, pysk obwódka wokół oczu, brzuch, wewnętrzna strona ud, spód ogona mają barwę brązowoszarą bez woalu z ciemnobrązowych włosów, okrywa matowa.
Maska nie może zachodzić powyżej linii oczu. Ciemna i jasna barwa nie może ostro odcinać się od siebie, powinna łagodnie przechodzić jedna w drugą.
Barwa włosów podszyciowych wyraźnie złotoczerwona. W partiach okrywy brązowoszarej podszycie kremowe. Barwa oczu brązowa, pazurki ciemnorogowe.

 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »

Imieniny

8 Lutego 2012
Środa
Imieniny obchodzą:
Gniewomir, Gniewosz,
Honorat, Jan,
Ksenofont, Lucjusz,
Paweł, Piotr,
Salomon, Sebastian,
Żaklina
Do końca roku zostało 328 dni.
© 2012 Królikarz Polski ::
- www.krolikarzpolski.pl -