Twoja wyszukiwarka

Migawki

Krzyżowanie


    Krzyżowanie jest to parzenie osobników różnych ras. Krzyżowanie ma na celu osiągnięcie całkowicie odmiennych celów niż przy kojarzeniu. Stosowanie krzyżowania powoduje zmiany zarówno genetyczne jak i fizjologiczne. Ze względu na skutki genetyczne krzyżowanie stosujemy w celu wytworzenia nowego zespołu genów lub też w celu uzupełnienia genów dotychczasowych. Można stopniowo zastępować któryś z genów lub stale, z pokolenia na pokolenie utrzymywać równowagę między genami dwóch lub więcej ras, które brały udział w wytworzeniu mieszańców. Pod wpływem zmian genetycznych następują zmiany fizjologiczne. U mieszańców z krzyżowania ras obserwuje się większą wydolność krążeniową i adaptacyjną,  natomiast zdolność do mniejszych ilości pobieranego tlenu niż u ras wyjściowych.
Krzyżowanie twórcze stosuje się w celu wytworzenia nowych ras. Wytworzenie nowej rasy jest procesem długofalowym i wymaga wielu przemyśleń w jakim celu chcemy ją wytworzyć. Chcąc zająć się takim zagadnieniem musimy sporządzić dokładny plan prac, w którym uwzględnić należy:
-    wzorzec nowej rasy z jego cechami morfologicznymi i fizjologicznymi,
-     przemyślany dobór ras wyjściowych,
-    stopień dziedziczenia cech,
-    szczegółowy tok postępowania, a w nim; metody selekcji, metody kojarzenia, chowu, żywienia oraz metody oceny potomstwa.
Zwierzęta ras wyjściowych muszą pochodzić z wyselekcjonowanego kojarzenia krewniaczego, a więc być homozygotyczne w wielu parach genów. W przeciwnym razie będą przekazywać wiernie cechy genotypowe jak i fenotypowe potomstwu, również w dalszych pokoleniach.
Krzyżowanie uszlachetniające prowadzi do doskonalenia rasy pod względem oczekiwanej cechy lub kilku cech. W tej metodzie musi iść to w parze ze zdecydowanym polepszeniem warunków bytowania i żywienia. Krzyżuje się samice rasy polepszanej z samcami rasy polepszającej, następnie młode samice wyselekcjonowane powtórnie kojarzy się z samce „polepszającym”. Samce potomne nie są wykorzystywane do kojarzeń.
Krzyżowanie wypierające służy do wyparcia rasy niepożądanej przez rasę „wypierającą”. Krzyżowanie następuje w ten sposób, że samice rasy wypieranej krzyżuje się z samcem wypierającym. Potomstwo samic dalej kojarzy się z samcem i tak w 6-7 pokoleniu uważa się proces za zakończony.
Krzyżowanie przemienne stosujemy w celu utrzymania efektu heterozji u mieszańców kolejnych pokoleń. Stosuje się je w dwóch lub trzech rasach, przeważnie na fermach towarowych.
Krzyżowanie przejściowe to inaczej „dolewanie świeżej krwi”. Ma ono miejsce, gdy chcemy polepszyć jakąś cechę hodowlaną jednej rasy genami innej szlachetnej rasy. Metoda ta nazwana jest przejściową, gdyż po jednorazowym parzeniu samic rasy X samcem „uszlachetniającym” wracamy do kojarzeń w obrębie rasy. Przy metodzie tej należy z rozwagą dobierać rasy, by nie naruszyć wartości genetycznej rasy uszlachetnianej.
Krzyżowanie towarowe to metoda mająca na celu uzyskanie w pokoleniu F1  zwierząt przeznaczonych do produkcji. Pokolenie to nie nadaje się do kojarzeń- ma spełnić określone założenia użytkowe. Wiąże to się z utrzymywaniem dużych stad zarodowych di produkcji potomstwa o oczekiwanych cechach.
Krzyżowanie międzygatunkowe to parzenie osobników różnych płci pochodzących z różnych gatunków w obrębie rodzaju, czasami z różnych rodzajów. Krzyżowanie takie poprawia takie cechy jak: odporność na schorzenia i niekorzystne warunki bytowania, niewybredność przy pobieraniu paszy, czasami wydajność rzeźna. Potomstwo w zasadzie nie nadaje się do dalszego rozrodu, chociaż samice można kryć gatunkami rodzicielskimi tylko do pierwszego pokolenia.
    Opisane metody krzyżowania w zasadzie są nieprzydatne w hodowlach królików rasowych, chociaż niektóre z ras królików wymagają krzyżowań.
Prowadząc hodowlę amatorską trzeba się dobrze zastanowić nad wyborem metody zarówno kojarzenia jak i krzyżowania.
W czterech częściach poświęconych rozrodowi poglądowo starałem się zasygnalizować mnogość możliwości rozrodu. Poważne traktowanie hodowli wymaga jednak ciągłego studiowania zagadnień genetyki, prowadzenia całej masy dokumentacji hodowlanej.
W razie zainteresowania czytających genetycznymi zagadnieniami lub praktycznym zastosowaniem którejś z metod kojarzenia czy krzyżowania zapraszam do dyskusji na forum lub w innej formie. Udanego potomstwa !.
 
powered_by.png, 1 kB
Start arrow Rasy królików arrow Wiedeński niebieski
Wiedeński niebieski
Autor: Wł. Klewin   
05.10.2008.

Królik wiedeński niebieski powstał pod koniec XIX wieku w Austrii. Twórcą tej rasy był Johan Schulz, kolejarz z Wiednia-Hetzendorf, prezes pierwszego wiedeńskiego związku hodowców królików. Do stworzenia rasy używał on różnych królików.
Zaczął od niebieskiej samicy nie określonego pochodzenia, samicy barwy żółtej pochodzącej z Normandii (Francja) oraz dowiezionego z Belgii samca rasy belgijski olbrzym czarny.
W roku 1895 na wystawie w Wiedniu pod nazwą wiedeński niebieski olbrzym przedstawił pierwsze 14 sztuk swojej nowej rasy.
Pierwsze zwierzęta tej rasy były nieco cięższe niż obecnie i ważyły przeciętnie 6,5kg oraz posiadały jeszcze niedoskonałą barwę. W Austrii rasę tę oficjalnie uznano w roku 1897. W roku 1903 rozpoczął się eksport królików wiedeńskich niebieskich do Niemiec, Holandii, Szwajcarii i innych krajów, gdzie z czasem zyskały sobie wielu zwolenników. Szczególnie duże grono sympatyków rasa ta znalazła w Niemczech, gdzie w roku 1905 na wielkiej wystawie w Hamburgu prezentowanych było już ponad 300 królików wiedeńskich niebieskich. W tym samym roku założony został w Niemczech pierwszy klub hodowców tej rasy.
Króliki rasy wiedeński niebieski są obecnie u naszych zachodnich sąsiadów najpopularniejszą rasą w grupie ras średnich. Swoją popularność króliki te zawdzięczają łagodnemu usposobieniu, dobrej plenności (6-8szt w miocie), świetnej jakości okrywie włosowej (bardzo gęsta) oraz ciekawej barwie. Zadowalająca jest również wydajność rzeźna tej rasy (54%).
Barwa tej rasy jest różna  w wielu krajach: w Polsce i w Czechach jest ciemno-niebieska, w Niemczech nieco jaśniejsza, a w Szwajcarii bardzo ciemna, prawie czarna.
W ostatnich latach na polskich wystawach można zauważyć króliki wiedeńskie niebieskie o nieco jaśniejszej barwie, czyli niepożądanej według wzorca polskiego. Wpływ na to mają importy z Niemiec oraz nieprawidłowa selekcja królików.
Hodowla królików ras wiedeńskich jest bardzo popularna w Europie. W Polsce na wystawach spotkać można wszystkie rasy wiedeńskie, największą popularnością tak jak i w innych krajach cieszy się niezmiennie królik wiedeński niebieski, który ma wierne grono hodowców i jest stałym uczestnikiem naszych wystaw.

 

Opis rasy.
Rasa zaliczana do ras średnich, idealna masa ciała 4,2-5,4kg. Ciało jest masywne, walcowate, dobrze umięśnione, głowa krótka, szeroka w partii czoła i nosa, szyja bardzo krótka, przednie kończyny bardzo silne i krótkie. Uszy mięsiste, dobrze owłosione, na końcach zaokrąglone o długości 11,5-12,5cm. Okrywa włosowa bardzo gęsta, szczególnie w podszyciu, długość okrywy około 3cm. Barwa ciemno-niebieska, jednolita na całym ciele, o dobrym połysku, na brzuchu barwa matowa. Oczy niebiesko-szare, pazurki ciemno-rogowe, barwa podszycia nieco jaśniejsza.
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »
Wstecz

Imieniny

8 Lutego 2012
Środa
Imieniny obchodzą:
Gniewomir, Gniewosz,
Honorat, Jan,
Ksenofont, Lucjusz,
Paweł, Piotr,
Salomon, Sebastian,
Żaklina
Do końca roku zostało 328 dni.
© 2012 Królikarz Polski ::
- www.krolikarzpolski.pl -