Twoja wyszukiwarka

Migawki

Cechy i zmienność okrywy włosowej
Hodowla królików rasowych zmusza nas do zaznajomienia się z zagadnieniami związanymi z okrywą włosową. Powinniśmy znać cechy okrywy włosowej jak i ich zmienność. W okrywie włosowej wyróżniamy włosy: przewodnie, ościste, przejściowe, puchowe i czuciowe (wibrysy). W rasach występuje pewna regularność występowania różnych typów włosów na skórze królików. Przeważnie wokół włosa ościstego rośnie kilka lub kilkanaście włosów puchowych a z kolei kilka takich zbiorowisk rośnie wokół włosa przewodniego. Włosy przewodnie i ościste tworzą okrywę włosową, natomiast włosy przejściowe i puchowe tworzą podszycie.
Najważniejsze cechy okrywy to: skład okrywy, wysokość i długość, gęstość, elastyczność, miękkość, puszystość, barwa, połysk i wyrównanie.
Skład okrywy to stosunek włosów okrywowych do podszyciowych lub ilość typów anatomicznych włosów w okrywie. Ważność tej cechy to wpływ na ciepłochronność, spilśnianie i puszystość okrywy. W ocenie fenotypu przeważa wzrokowa ocena składu chociaż możliwa jest także ilościowa (liczbowa) metoda oceny.
Wysokość i długość włosów jest uzależniona od rasy królików. Rozróżniamy króliki normalno włosowe, krótko włosowe (reksy) i długo włosowe ( angorskie, lisie). Cecha ta jest ważna ze względu na różnice w długościach i wysokościach włosów pokrywowych i podszyciowych.
Elastyczność (sprężystość) okrywy zależy od czasu w jakim włosy po zmianie położenia wrócą do stanu pierwotnego. Określa się tą cechę poprzez głaskanie lub uciskanie okrywy ręką. Okrywa nieelastyczna  jest mniej puszysta i zmierzwiona.
Gęstość jest bardzo ważną cechą i uzależnia puszystość okrywy. Określenie gęstości dokonuje się przez policzenie włosów na 1 cm2 powierzchni skóry. W ocenach genotypowych przyjmuje się wzrokową ocenę gęstości przy czym określamy okrywę jako gęstą, gdy po rozdmuchaniu widać mniej niż 10 mm2 skóry i jako rzadką przy większym widoku skóry.
Miękkość okrywy określa się dotykiem. Zależy od długości i grubości włosów okrywy. Miękkość spowodowana zbyt długimi włosami określamy jako okrywę „lejącą”.
Barwa okrywy włosowej to bardzo ważna cecha przy ocenach fenotypów królików. Cecha ta jest bardzo zróżnicowana i zależna całkowicie od ras i odmian barwnych w rasach. Różne barwy okrywy włosowej spowodowane są występowaniem w różnym stopniu pigmentu (melaniny). Wyróżniamy: eumelaninę (pigment brązowo-czarny) i feomelaninę (pigment czerwono-żółty), ich stopień występowania powoduje barwę okrywy włosowej. W ocenie zawsze oddzielnie bierzemy pod uwagę barwy pokrywy i podszycia. Przy hodowlach królików rasowych równie ważne są barwy pokrywy jak i podszycia, ich czystość, wielokrotnie strefowość występowania.
Połysk ma miejsce przy odbiciu promieni świetlnych. Najbardziej widoczny jest w barwach jednolitych, mniej przy ubarwieniach strefowych. Występuje w różnym nasileniu w zależności od ras królików. Właściwy połysk określa się subiektywnie i jest nim średnio intensywny, czyli jedwabisty (połysk jedwabiu).
Wyrównanie wspomnianych wyżej cech jest bardzo pożądane w jak największych obszarach okrywy, jednak nie występuje regularnie. Włosy pokrywowe na głowie, kończynach różnią się długością od włosów tułowia. Barwa w wielu rasach występuje strefowo. Dążymy jednak do łagodnego przejścia między różnicami cech okrywy po za wyjątkami rasowymi.
W/wym cechy okrywy włosowej charakteryzuje duża zmienność spowodowana: wiekiem, płcią, sezonem i czynnikami genetycznymi, klimatycznymi i żywieniowymi.
Króliki rodzą się nagie i w wieku młodocianym dwukrotnie zmieniają okrywę, zwiększając sprężystość i gęstość. Pełnowartościowa okrywa pojawia się w wieku około siedmiu miesięcy. Włosy rosną 6-10 tygodni. W zależności od płci występują niewielkie różnice morfologiczne i anatomiczne okrywy. Samice mają włosy grubsze i dłuższe, a tym samym futra mniej delikatne. Przy ocenie fenotypu królików należy brać pod uwagę zmienność sezonową. Polega ona na wyraźnej różnicy okrywy w sezonach letnim i zimowym oraz w okresach wymiany owłosienia tzw. okresach linienia. Najbardziej pożądanym stanem okrywy włosowej jest okrywa w miesiącach jesienno- zimowych tzn. od listopada do marca. W pozostałych okresach po za linieniem trudno jest określić stan okrywy włosowej. Pomocnym może być fakt koloru skóry w czasie wzrostu włosów. Skóra królika w tym czasie wytwarza barwnik i przybiera kolor sinawy. Po zakończeniu wzrostu skóra staje się znowu jasna. Fakt ten nie dotyczy królików z białą okrywą, u których pozostaje określenie różnicy długości warstw pokrywowej i podszycia. Zmienność klimatyczna polega na różnicy w miękkości okrywy w zależności od klimatu. Im klimat łagodniejszy, bardziej wilgotny- tym okrywa elastyczniejsza, miękka. Żywienie ma duży wpływ na jakość okrywy włosowej. Karma powinna zaspokajać potrzeby ilościowe i jakościowe zwierząt. W kształtowaniu jakości okrywy udział biorą: witaminy, tłuszcze, mikroelementy i kwasy  (foliowy, folinowy i cholina). Wszelkie niedobory mają ujemny wpływ na stan okrywy. Brak Wit. A opóźnia linienie, B6 powoduje wypadanie włosów i depigmentację. Rezultatem niedoborów są również takie zjawiska jak: kruchość, szorstkość, zmatowienie i rozdwajanie włosów. Zmienność genetyczna to wszelkie mutacje i krzyżowania mutantów prowadzące niejednokrotnie do powstania nowych odmian barwnych, a nawet ras. Rzadko następują zmiany strukturalne i morfologiczne okrywy, jednak na tych przykładach powstały: królik angorski lub reks. Najczęściej spotykanymi były i są zmienności mutacyjne dziedziczone niewątpliwie polegające na rozjaśnianiu lub przyciemnianiu okrywy, występowaniu w różnym natężeniu pigmentów. Dzięki nim powstało wiele barw i odcieni.
Hodowanie królików rasowych to wielkie wyzwanie. Ambicją wielu hodowców- pasjonatów jest taka praca hodowlana, by na drodze selekcji i doboru kojarzeń mieć własne stado podstawowe jak najbardziej zbliżone do wzorca. Zawartość tego artykułu dalece nie wyczerpuje tematu i nie upoważnia do podjęcia prób, jednak mam nadzieję, że pomoże wielu hodowcom w zrozumieniu i rozwiązaniu problemów a może zachęci do zgłębienia wiedzy i rozszerzenia zakresu hodowli.



 
powered_by.png, 1 kB
Zajęczak
Autor: Wł. Klewin   
24.10.2008.

 Zajęczak jako rasa królików średnich wbrew sądom wielu osób nie ma nic wspólnego z zającem, a wręcz niemożliwym jest skojarzenie tych dwóch zwierząt i do tej pory nikomu się to nie udało. Zajęczak swoją budową i postawą przypomina sylwetkę zająca, jednak jest to wynikiem wieloletniej selekcji i pracy hodowlanej. Dawniej królika tego nazywano zajęczakiem belgijskim, co było również błędem, gdyż rasa ta została wyhodowana w Anglii.
Praprzodkowie zajęczaka mają najprawdopodobniej swe korzenie w Belgii i Holandii, ponieważ  na królika o bardzo podobnej jak dzisiejsza sylwetce natrafiono w czasach masowego eksportu królików rzeźnych z tych krajów do Anglii. Jest nawet teoria, że króliki te były wykradzione z kontenerów przez hodowców angielskich, którzy od nich rozpoczęli prace hodowlane nad uzyskaniem obecnej rasy. Jedna z teorii głosi, że zajęczak pochodzi od królika belgijskiego olbrzyma w tamtych czasach nazywanego jeszcze flandryjskim lub jeszcze wcześniejszego- przodka belgijskiego olbrzyma , który wyginął w wieku XIX-  królika patagońskiego. W II połowie XIX wieku prace nad udoskonaleniem królików szczególnie intensyfikują się, a przewodzi im Anglik Lumb. Pierwsze króliki rasy zajęczak pokazano na wystawie w roku 1874, a już w 1887 roku powstał pierwszy klub hodowców tej rasy Belgian Hare Club. Rasa ta szybko zyskiwała sobie duże grono sympatyków. Zajęczak był hodowany głównie jako królik sportowy, chociaż ze względu na dużą wydajność mięsną, znaczne walory smakowe i dużą plenność zyskał sobie zwolenników jako królik rzeźny. W końcu XIX wieku nastąpił eksport zajęczaków do wielu krajów w tym do Belgii, Holandii, Niemiec i Stanów Zjednoczonych. Bardzo szybko stał się rasą modną , a w związku z tym drogą. W tym czasie panowało przekonanie, że zajęczak należy do najbardziej eleganckich i doskonałych ras królików na świecie. Teoria ta utrzymuje się do dzisiaj i rasa ta nobilituje hodowle i hodowców. Zajęczaki w pierwszym okresie występowały w jednej odmianie barwnej tj. czerwono-brązowej (mahoniowej). W wyniku selekcji i intensywnych prac hodowlanych powstały inne odmiany barwne w wielu krajach uznawane jako odmienne rasy.  Do dzisiaj zajęczak występuje w czterech odmianach barwnych: czerwono-brązowej i białej wyhodowanych w Anglii oraz podpalany czarny i podpalany niebieski wyhodowane w Belgii i Holandii. Do ciekawostek należy zaliczyć fakt, że rasa ta bardzo lubi się szczególnie prezentować. Postawa zajęczaka jest postawą stworzoną do wystaw, a osobniki które nie mają jej w nawyku są poddawane treningom. W Polsce zajęczaki są rasą rzadko spotykaną i dopiero w ostatnim okresie zaczynają być sprowadzane z krajów sąsiedzkich.

 

Opis rasy.
Idealna masa ciała 3,5-4,4kg. Tułów wydłużony, przewężony, z podkasanym brzuchem. Grzbiet wygięty parabolicznie. Na długiej wyraźnie zaznaczonej szyi, osadzona szeroka wydłużona głowa, u samic nieco mniejsza. Kończyny długie i wysokie. Kończyny przednie o długości 15cm. Uszy dobrze owłosione o długości 12,5-14,5cm. Kończyny tylne i ogon są nieco dłuższe niż u innych ras średnich. Okrywa włosowa gęsta szczególnie w podszyciu, barwa czerwono-brązowa (lisia) zachodząca jak najniżej do brzucha, na tej barwie szczególnie w partii grzbietu końcówki włosów czarne, równomiernie rozłożone tworzące tzw. cieniowanie. Pierś i kończyny są jednakowej barwy, bez cieniowania. Krążki oczne, spód ogona, wewnętrzna strona kończyn i brzuch- podpalane. Uszy czarno lamowane. Oczy ciemno-brązowe, pazurki ciemno-rogowe. W odmianach barwnych podpalanych cechy jak u królików podpalanych, u białego jak w odmianach albinotycznych. Barwa podszycia niebieska, sięgająca do 1/3 długości włosów, międzybarwa jasno-czerwona ostro odgraniczona od barwy podszycia.  
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »

Imieniny

8 Lutego 2012
Środa
Imieniny obchodzą:
Gniewomir, Gniewosz,
Honorat, Jan,
Ksenofont, Lucjusz,
Paweł, Piotr,
Salomon, Sebastian,
Żaklina
Do końca roku zostało 328 dni.
© 2012 Królikarz Polski ::
- www.krolikarzpolski.pl -